Splitsen makkelijker maken is één ding, een haalbare businesscase is iets anders

Het kabinet wil dat gemeenten het toevoegen van woningen en woonplekken in bestaande gebouwen makkelijker maken. Dat is goed nieuws voor initiatieven rond woningsplitsing, optoppen en woningdelen. Maar een soepelere vergunningroute is niet hetzelfde als een haalbaar project.

De gemeente is niet de enige drempel

In de praktijk begint een splitsplan vaak bij de gemeente, maar daar eindigt het niet. Een eigenaar moet ook rekenen met verbouwkosten, financiering, waardering, eventuele parkeereisen en de fiscale gevolgen van verhuur of bezit.

Juist die stap is belangrijk. Een plan kan ruimtelijk mogelijk zijn, maar financieel alsnog niet uitkomen.

Beleid en praktijk moeten op elkaar aansluiten

De Rijksoverheid wil gemeenten juridisch laten faciliteren en onnodige belemmeringen wegnemen. Daarnaast zijn er regelingen en hulpmiddelen om gemeenten te helpen met optoppen, splitsen en woningdelen.

Dat kan procedures duidelijker maken. Het verandert alleen niet automatisch de rekensom van een individuele eigenaar of ontwikkelaar.

Box 3 blijft een aandachtspunt

Branchevereniging Vastgoed Belang waarschuwt al langer dat de belastingheffing in box 3 particuliere verhuurders kan raken. Dat is een standpunt van de branchevereniging, geen vaststaand oordeel over ieder splitsproject. Maar het onderstreept wel een praktisch punt: wie na splitsing wil verhuren, moet de fiscale gevolgen vooraf laten doorrekenen.

De vraag is dus niet alleen of splitsen mag. Ook de vraag of het plan na belasting, financiering en verbouwing nog rendabel is, hoort aan het begin van het traject thuis.

Versnellen vraagt om meer dan minder regels

Het kabinetsbeleid kan helpen om de eerste drempel te verlagen. Om werkelijk extra woonruimte toe te voegen, moeten vergunning, financiering en fiscaliteit wel dezelfde kant op wijzen. Pas dan wordt woningsplitsing niet alleen makkelijker op papier, maar ook uitvoerbaar in de praktijk.